Dag wereld
Dit is aan jou, Nederland. Dit is het einde. Aan de man die naar me keek. De vrouw die naar me gluurde. De uren dat ik aanstond op jouw computer, terwijl jij me weer vergeten was. Je handen die over de krant gleden, waar ik instond. Je ogen die zich dichtsloegen toen ik over poepen praatte. Je keek naar mij. En ik staarde voor me uit, dacht jij. Dag Nederland, dag wereld. Is dit dan 2007? Gaat zij zo de boeken in?
Jij keek. En ik staarde voor me uit. Ik dacht het niet!
Heeft niemand je dan ooit verteld, hoe complex de wereld is? Is de mensheid dan zo eerlijk, dat je durft te geloven wat je ziet? Aan de man die naar me keek: wie zag je dan? De vrouw die naar me gluurde: herkende je jezelf?
Jij keek. En ik keek mee. Had je dat gedacht?
Niemand heeft mij ooit verteld, hoe complex de wereld is. Ik heb het zelf ondervonden. De vergeten uren dat ik aanstond op jouw computer, terwijl jij me weer vergeten was. Ik keek naar jou, las wat jij schreef. Ik dacht aan jou.
Je handen die over de krant gleden, waar ik instond. Dacht je werkelijk dat ik 21 was? Ik heb gelogen. Hoeveel van wat er in een krant staat is überhaupt waar? Ik leef ernaar, laat de media mijn waarheid bepalen. Omdat de wereld mij te groot is om te bevatten.
Ik kijk naar jou. Jij kijkt naar mij. We zien meer dan dat vierkante scherm. Toch? Wat je ziet is slechts een fractie van wat ik ben en nog minder van wat ik wil zijn, tenzij ik laat zien wie ik wil zijn in plaats van wat ik ben. Volg je me nog? Dag Nederland. Volg je me nog?
Je ogen sloegen dicht toen ik over poepen praatte. Ik keek naar jou. Ik keek. Wij keken. En we hebben gezien. De wereld is iets moois. Ze houdt me in haar greep. Met haar buien, maar nog meer met hoe zij de zon over zich laat stralen. En als ik dan naar jou kijk, Nederland. Dan betreur ik het hoe vaak je het over slecht weer hebt.
’s Avonds in de trein kijken wij nooit. We praten niet. Laatst zat ik in de trein. En ik stond in de krant die door jouw vingers gleed. Als we toen hadden gepraat, had je me kunnen leren kennen. Ik ben niet wie jij zag. Jij zag niets van wie ik ben. Ik wil je leren kennen, de “jou” achter de façade. Ik hoef niet alles te weten. En zeker niet alles te zien. Geef me niet alleen je woorden, niet je overbelichte foto, want het kostte er meer dan duizend voor je die ene goed genoeg vond. Ik vind je mooi zoals je bent. Laat me je eens zien. In de trein. Praat met me. In dat café, waar ik twee kopjes koffie drink in mijn eentje. En veroordeel me niet om mijn kale hoofd. Ik ben niet anders dan daarvoor. Hooguit wat lichter. En een ervaring rijker. Dag Nederland, dag wereld. We laten 2007 achter ons. Wees wie je wil zijn. En toon me die versie van jezelf.
Leef niet zoals ik deed, klakkeloos naar wat er te lezen, te zien, te horen is. Leef naar wat je zelf ontdekt. Schrijf erover, leg het vast, vertel het aan de wereld. Dag Nederland, dankjewel dat ik mocht kijken. Ik wil je leren kennen. Laat me zien wie je bent. Wie ben jij? Ik was Eyedentity.
een heeeel indrukwekkende tekst, geschikt om zo tegen het einde van (bijvoorbeeld) het jaar over te mijmeren.
Mooi geschreven, maar ik snap het niet helemaal, vrees ik
Het klinkt alsof je ermee stopt, nee toch? En waarom dat haar? 
komt erop neer dat het een heel mooi psychisch grapje is geweest.
enigzins waar/ enigzins niet… wat je er van wilt denken, dat is hoe je het kan opvatten…
zoals ik het begrijp is dit project door 1 student verzonnen… ingestuurd naar vele kranten.
Daardoor kreeg het publiciteit , en omdat het publiciteit kreeg kwamen er mensen op af , want dat is wat dit project wilde. wij als commentaar gevers als mensen waren eerder de “proefpersonen” .
Ik vind het een leuk goed bedacht project.. helaas jammer dat het maar 7 dagen heeft mogen duren :p
het idee was goed
zeg nou zelf wat was er nou echt waar aan dit project?
Het idee is door 12 studenten verzonnen, dus het klopt niet helemaal
Maar verder heb je helemaal gelijk, en dit is precies de discussie die wij wilden oplaaien.. wat is nu ‘echt’?
Jennifer, of…. Eyedentity, dank je wel voor al je inspanningen van de afgelopen week. Het was boeiend je te zien, op de momenten dat ik tijd had om even te kijken tussen al mijn gewone bezigheden in. Jammer dat het me niet lukte er geluid bij te horen. Was er wel geluid ?? Ik zag je mond bewegen, maar “om technische redenen” was je op mijn laptop niet te horen.
Ik dacht dat je het zou volhouden tot 30 december, en ik heb je wat
aanmoedigingen gestuurd. Maar op het moment dat je huilend op de grond lag in het hoekje (of was dat gespeeld ???) vermoedde ik al dat die periode mogelijk korter zou worden dan een maand. In ieder geval kun je nu weer in je eigen omgeving en onbespied de Kerstdagen enzo vieren. Ik wens je veel goeds.
Joe